Kontakto: [ ] ose [ Kontakti ]   [ Prapa ]

Tej kufinjve të stinës dhe Në sytë e tu

[ Në sytë e tu ]

-- nga Engjëll KOLIQI, Garlate (LC), 2 korrik 2008

Me porosinë e trashëguar nga gjyshërit kam mbajtur gjithmonë hapin me kohën. "Koha ime nuk guxon të kohosh pa mua" – thoshte Babëgjyshi. "Koha jonë nuk guxon të kohosh pa ne" – thoshte Babëloku. Le të mbahen këto porosi, si moto e rend jete – gjeneratë mbas gjenerate – në të gjithë shekujt, deri në amshim - na thanë gjyshërit, edhe në çastet e fundit të pranisë së tyre fizike në këtë botë.

Për këtë e kam dëshmitar edhe më të madhin poet – Azem Shkrelin, i cili shumë herët iku nga kjo botë, për t'iu bashkuar korit të gjyshërve, me këto porosi jetike, në botën e amshuar. Edhe Azemi ynë, kudo dhe kurdo që mundej, si me kushtrim bërtiste: "Koha ime nuk guxon të kalosh pa mua"! Ishim bashkë, njëherë moti, në Tempullin e Shkollës së Parë Shqipe të Kosovës – në Stubllën Time Krenare, kur i Madhi Azem Shkreli ia tërhiqte vërejtjen kohës sonë, që të mos kohojë pa ne, respektivisht kohës së Tij, që të mos kohojë pa te. Mbas britmës së Tij – kushtrim, si me shaka e pyeta:

- Baca Azem, po nëse ne plakemi e s'e mbajmë dot hapin dhe koha jonë na parakalon e ikën, ç'duhet të bëjmë?

Siç reagonte pothuajse gjithmonë, kryepoeti kosovar, buzagaz, m'u përgjigj:

"Jo biri im, pleqëria nuk na pengon dot ta mbajmë hapin me kohën. Ritmi i kohës sonë është konform ritmit të jetës dhe respekton gjithmonë – edhe moshën, edhe fuqinë intelektuale, edhe rrethanat që na imponohen. Ne duhet ta mbajmë hapin konform rrethanave dhe dukurive që na imponohen e të mos e lejojmë kohën tonë të ikën pa ne, respektivisht të mos e lejojmë kohën tonë të kohojë pa ne. Nëse koha, me rrethanat historike e jetësore na imponon ne – edhe në pleqëri duhet përshpejtuar hapat, sepse kohimi i kohës sonë pa ne, respektivisht ikja e kohës sonë pa ne, do të ishte fundi ynë dhe fshirja e historisë sonë nga kjo botë interesesh, që ndërron nëpër minuta, e madje edhe nëpër sekonda. Pra biri im, sidoqoftë dhe kudo qofshim ne – në të gjitha stinët – hapin dhe ritmin e jetës duhet t'ia përshtatsim kohës dhe dinamizmit të rrethanave jetësore, nëpër periudhat historike që na përcjellin. Nuk guxojmë të kufizohemi brenda stinëve, respektivisht brenda moshave. Si i riu, si plaku duhet mbajtur hapin në dinamizmin e ngjarjeve dhe të rrethanave të kohës. Si në pranverë e verë, poashtu edhe në vjeshtë e në dimër, ne duhet mbajtur hapin konform marshimit të kohës sonë në histori dhe duhet luajtur mirë e pastër në vallen e rrethanave dhe të dukurive jetësore, që na imponohen dhe na përcjellin në histori, gjatë gjithë jetës".

I bindur se në një masë të madhe e kuptova porosinë e Bacës Azem, që në të vërtetë është edhe porosia e gjyshërve tanë, që atëherë fillova të jem shumë i kujdesshëm në mbajtjen e hapit me kohën tonë dhe të ritmit të valles, konform rrethanave e dukurive në periudha të ndryshme të historisë sonë.

Me gjuhën e gjyshërve dhe me zërin e thekshëm, si të Bacë Azemit, çdo ditë bërtas e thërras: - Koha ime nuk guxoin të kohosh pa mua, respektivisht – koha jonë nuk guxon të kohosh pa ne! E mbaj edhe vetë hapin. Duke nderuar këtë porosi të gjyshërve, i thërras të gjithë arbërorët dhe mbarë farën njerëzore, që të mos e lejojnë ikjen e kohës kot dhe që të jenë gjithmonë në funksion të jetës, me të gjtha vlerat njerëzore, pa u shmangur kurrë nga normat e dashurisë. I thërras të gjithë, të jenë të pranishëm dhe funksionalë në vallen e dashurisë, që me fuqi mrekullie do e ndërrojë këtë botë. Le të jemi të gjithë në valle, të gjithë në lëvizje, të gjithë në funksion të detyrës historike – të ndërrimit të botës me dashuri, pa dallime në moshë, në farë, në racë, as në kohë. Nuk do njohim kurrëfarë kufinjsh as kufizimesh, në kohë as në stinë. Fëmijë e të rinj, moshatarë të pjekur e pleq – të gjithë tok – femra e mëshkuj, ta mbajmë hapin në marshim me kohën tonë dhe ritmin e dashurisë, në vallen e mrekullueshme që do ta ndërrojë këtë botë. Kurrë, akush nuk mund të na ndalojë as të na disorientojë në udhëtimin tonë historik, madje as udhëkryqeve t'intereseve. Interesi ynë është i përbashkët dhe tashpërtash një i vetëm: interesi i dashurisë së mirëfilltë njerëzore. Le ta mbajmë dhe ta realizojmë bashkërisht, sepse tjetër rrugëdalje nuk kemi, për t'i parë të kurorëzuara sukseset tona jetësore. Kështu e kemi të garantuar: jemi ne drejtues në fronin mbretëror univerzal, zbatues të kushtetutës së dashurisë, në të gjitha stinët dhe në të gjitha botërat – në mbarë gjithësinë – pa kufizime. Gëzuar!

---

Letër mbretëreshës së shekullit të dashurisë

Në sytë e tu

-- nga Engjëll KOLIQI, Garlate (LC), 4 korrik 2008

Rrëfimi im për Ty fillon që nga ëndërrbardha e mrekullueshme, o mbretëresha ime e shekullit të dashurisë. N'atë të bekuarën ëndërr më erdhën shenjtërit dhe çeta engjëjsh, në valle festive. Që të gjithë, njëzëri, më thanë: - Po deshte ta shohësh realitetin e botës së re, të bazuar në kushtetutën e mrekullisë, gjeje mbretëreshën e shekullit të dashurisë dhe shikoje në sy! Pa ditur mirë se ku jam, menjëjherë ia caktova vetëvetes detyrat e reja, konform rrethanave që këndshëm m'i diktoi ëndërrbardha ime e mrekullisë. Detyra e parë ishte që ta gjej mbretëreshën e shekullit të dashurisë, dhe pa humbur kohë të gjeta o velenxa ime e bekuar. Detyrat tjera sheshoheshin njëra mbas tjetrës dhe që të gjitha më dilnin me vulën e garancisë së sukseseve, nga kthjelltësia e dashurisë, nga sytë e tu magjikë, që me fuqinë e mrekullisë tashmë janë edhe sytë e dashurisë sime, o mbretëresha e shekullit tim. Këso mrekullishë mund të ndodhin vetëm në regjime të mirëfillta dashurie.

Me këtë letër, o mbretëresha ime e bekuar, së pari të shkojmë larg-larg, në antikë, sepse që atëherë profetët kishin paralajmëruar shekullin tonë të mrekullive. Që atëherë ishin paralajmëruar sytë magjikë të mbretëreshës, që do e drejtojë këtë shekull me mrekulli dashurie. Që atëherë ishte paralajmëruar froni ynë mbretëror. Që atëherë ishte paralajmëruar privilegji, që mua më ka vendosur në fron – përkrah teje, o mbretëresha ime e bekuar.

Duke u nisur nga pikat e paralajmëruara nga profetët, fillova t'i dalloj një nga një dukuritë dhe proceset e mrekullueshme, pikërisht në syte e tu, o mbretëresha ime e shekullit të dashurisë.

Fillova me të parën dhe me të vërtetë u binda. "Duaje të afërmin si vetëveten" shkruante në dritat e syve të tu të mrekullueshëm. Diçka më preku thellë në shpirt dhe fillova të meditoj. Tashmë e kam të qartë – duhet dashur të afërmin e farefisit, të afërmin lokal të bashkëjetesës, si edhe bashkëpunëtorin e veprimtarive profesionale dhe përgjithësisht jetësore. Tashmë e kam këtë bindje, që më është forcuar nga sytë e tu, o mbretëresha ime – vetëm me dashuri ndaj të afërmit i përmbushim intereset e përbashkëta, që pikësëpari na dhurojnë rehatinë shpirtërore dhe shprehinë e punës së frytshme, në shërbim të njerëzimit.

Pastaj, në sytë e tu të këndshëm, nga thellësia e kthjelltësisë, si e qiellit veror, më doli porosia tjetër: "Garanci e sukseseve jetësore, gjithmonë është respektimi reciprok në mes palëve dhe në mes njerëzve". Menjëherë m'u kujtuan shumë raste, kur njerëz të caktuar mendojnë se vetëm ata janë të vlefshëm dhe kur nga mendime të gabuara tashmë janë thelluar edhe në bindjen e gabuar, me të cilën shpallen të pazëvendësueshëm, duke kërkuar që të gjitha intereset të adresohen drejt tyre. Me këtë porosi, o mbretëresha ime, e kam të qartë se duhet bashkëpunuar me të gjithë dhe duhet respektuar të gjithë – edhe ata më të vegjlit. Natyrisht, bashkëpunimi dhe respekti duhet të jenë edhe në anën tjetër, sepse vetëm me reciprocitet i kemi sukseset të garantuara.

Diç thellë në zemër më lëvizi fuqishëm, kur në sytë e tu, mes vezullimave, më doli vendimi historik: "Me bekim mrekullie të marshojmë bashkë, derisa ta ndërrojmë botën me dashuri". Dhe, pikërisht në ato çaste – mbretëresha ime – ne filluam marshimin e përbashkët, për ta ndërruar këtë botë me mrekulli, për t'ia dhuruar në çdo pëllëmbë frymëzimin e dashurisë – të vlefshëm për çdo qenie njerëzore. Marshimi ynë, me fuqi mrekullie, nuk do të pushojë kurrë, o mbretëresha ime.

Mbretëresha ime e dashur, duke falënderuar Zotin për të gjitha këto privilegje që na i ka dhuruar, do e thërras njerëzinë mbarë, që të lexojnë në sytë e tu të mrekullueshëm porositë dhe detyrat historike, për të drejtuar dhe lulëzuar bashkë shekullin e dashurisë. Do i thërras të gjithë që menjëherë t'i marrin detyrat dhe përgjegjësitë, sepse ato – bashkë me sukseset, na takojnë të gjithëve dha janë të pandashme e të patjetërsueshme. Me porosinë historike që del nga kthjelltësia e syve të tu të mrekullueshëm, o mbretëresha e shekullit tim të dashurisë, do i thërras të gjitha qeniet njerëzore, që të jenë pjesëtarë të barabartë në të gjitha aktet e dashurisë dhe të të gjitha sukseseve tona, në shërbim të njerëzisë. Do i thërras të gjithë, që të përgatiten dhe ta nisim bashkërisht vallen e madhe festive. Do i thërras të gjitha qeniet njerëzore, që secila e secili ta shohin e ta lexojnë në sytë e tu të mrekullueshëm, porosinë historike të ndërrimit dhe të drejtimit të botës me dashuri. Para të gjithëve, këtu – në këtë fron tonin të mrekullueshëm, o mbretëresha ime, do e shpall hapjen e shekullit të dashurisë, që në histori po hyn si shekull i pambaruar, për të mbetur i tillë deri në amshim. Do e shpall vendimin historik të fillimit të mbarë e të pambaruar, që doli vezullueshëm nga sytë e tu të mrekullueshëm, o mbretëresha ime. Do i thërras të gjithë dhe do e ngrehim bashkë dollinë e festës historike, të fillimit të shekullit tonë të dashurisë, që po hyn në histori me mrekulli të garantuara. Do i thërras të gjithë, që paraprakisht të fillojmë bashkë vallen festive, sepse në sytë e tu po lexoj garancitë për suksese të plota, o mbretëresha ime e mrekullive. Eja edhe ti, me vezullimat e kurorës mbretërore e mbushe me rreze të këndshme vallen festive, që do e përshkojë historinë tonë, që sot e deri në amshim. Gëzuar!