Kontakto: [ ] ose [ Kontakti ]   [ Prapa ]

Në fill të mrekullisë, Në çastin e nisjes dhe Megjithë mesjetën tuaj...

[ Në çastin e nisjes ]
[ Megjithë mesjetën tuaj... ]

-- nga Engjëll KOLIQI, Garlate (LC), 7-9 korrik 2008

Si me porosi historie, të gjitha udhët këndej ishin drejtuar. I pashë vetë - shtigjeve të dashurisë Agroni e Teuta marshonin. Dorëpërdore – pandashëm brohorisnin e këndonin. Një të vetmin Zot bashkë e lusnin dhe e nderonin. I pashë vetë, në pragun e derës së madhe Agroni e Teuta filluan vallen. Dikush më tha se është një dasmë speciale, dikush më foli për një kremte mrekullie, dikush për një gazmend historie... Nga gojë e tyre, edhe Agroni edhe Teuta – qoftë në brohori, qoftë në psalme e në këngë, më së shumti shqiptonin fjalëbukurat – dashuri dhe mrekulli. Pa humbur kohë, po përshkruaj disa nga çastet, në të cilat bëra ndalesat e mia, në fill të mrekullisë.

Ndërmjet qyteteve të bukura, nga të cilat asokohe komandohej mbarë kontineti i vjetër, me emrin Europë, një reliev i shumëbukur i natyrës së pastër. Në sheshin e lulëzuar që e kishin pagëzuar me emrin e dashurisë, ishte hapur dhe sillej vallja e madhe. Në rrjedhje të valles, të gjithë të kapur dorëpërdore. Secila fytyrë dukej më e vezulleushme se tjetra, më e hareshme se tjetra. Secila qenie njjerëzore, në veprim dukej më e vendosur se tjetra, më e lumtur se tjetra. Të gjithë njerëzit në lëvizje, të gjithë në veprim, të gjithë duke kënduar bashkë në valle. Thënë me një fjalë – të gjithë njerëzit dukeshin të bukur. Prandaj, nuk ishte vështirë të kuptohej se në të bukurin shesh të dashurisë, n'atë log të lulëzuar të të bukurit reliev të Ilirisë, kishte filluar dhe vrullshëm vazhdonte kremtja e madhe. Të gjithë kremtonin – me të gëzuara këngë e me të gjalla valle. Që të gjithë, me vullnet të plotë ishin kyçur në akte dashurie. Pa pyetur kënd, mbas pak çastesh sa përcolla këtë gjendje të pashme festive, kuptova se n'atë shesh të bukur të dashurisë, në të bukurin reliev të njerëzisë, mes qyteteve të bukura të Dardanisë – n'Ilirinë tonë kish filluar mrekullia. Aty ku kishte filluar e bekuara mrekulli, pa vonuuar kishte marrë vendimin, që me të gjithë njerëzit e asaj toke, përjetemot të jenë në shërbim të dashurisë, gjithmonë e gjithkund, simbas më të mirave rregulla të njerëzisë.

Me valët e saj, që bëheshin gjithnjë e më të vrullshme e që qartas dukeshin gjithnjë e më të hareshme, vallja më çoi mu në mesin e të bukurit shesh të dashurisë. Aty mrekullueshëm ishte stolisur froni. Vezullima e kurorave mbretërore ishte e jashtëzakonshme dhe shumë joshëse. Këngët bëheshin gjithnjë e më të zëshme, gjithnjë e më të fuqishme. Kudo vezullima. Kudo erë e këndshme gjallërie dhe dashurie. Kudo vërehej dora dhe fuqia e mrekullisë. Nuk vonoi shumë dhe në fron, me specifikat e tyre, siç dinin vetëm ata, u ngjitën Agroni e Teuta. N'ato çaste këngët u bënë aq të zëshme, saqë të mbushej mendja se jehonat festive tashmë dëgjoheshin shumë larg, deri në kontinente të tjera, madje në të gjitha hapsirat – anekënd gjithësisë. Në çastin e kurorëzimit, Agroni e teuta shpallën publikisht vendimin e mrekullueshëm – ky vend deri në amshim do të jetë arenë e akteve më të bukura të dashurisë njerëzore – ashtuqoftë! Të gjithë, fuqishëm duartrokitën e brohoritën. Mbarë fara ilirike u betuan që të jenë aktorë të gjallë dhe të pamungueshëm në aktet e dashurisë, që nga ato çaste të zhurmshme festive e deri në amshim.

Nuk e di nëse rastësisht, apo i shtyrë nga dora e mrekullisë, u gjeta në mesin e zotërave, që po plotfuqizonin vendimet dhe ligjet e regjimit të dashurisë, që sapo fillonte. Nuk kisha nevojë për ndonjë përgjigje të zëshme, as të dekretuar me shkrim, sepse përveç lëvizjeve karakteristike, që shiheshin vetëm në ditë të mëdha të historisë, edhe nga mimika e fytyrave kuptohej gjithçka. Populli thotë: "Kush qoftë i zoti, në mos i qoftë i zi moti". Kjo premisë u pa dhe mori udhën e legalizimit, që në ato çaste festive. Nuk e di – me dekret apo me venom, n'ato çaste të fillimit të mrekullisë, historia mori shumë paralajmërime – të këndshme dhe të trishtueshme. Të gjitha paralajmërimet profetët i sollën në portën e madhe të historisë, me rregulla dhe vendime, nga premisa e lartëpërmendur. Gjithmonë – deri në amshim, do të duhet punë, veprim dhe vullnet i fortë. Që në fill të mrekullisë u vendos që të gjitha proceset të përmbushen dhe të realizohen, kryesisht me akte dashurie. Le të jemi të gjithë pjesë aktive e mrekullisë në vazhdim! Ashtuqoftë!

---

Në çastin e nisjes

-- nga Engjëll KOLIQI, Garlate (LC), 10 korrik 2008

Nuk kishte më kohë të shihen të gjitha gjërat, se jemi apo nuk jemi përgatitur me të gjitha. Gjithçka duhej lënë besimit, sepse mosnisja në kohën e caktuar do të mund të na sillte shumë probleme e telashe. Dhe, ajo që është më kryesorja, edhe po të mungonte ndoj gjë, nuk do të na pengonte më shumë se të na shpenzojë para, sepse në këtë botë interesesh mjafton të kesh para dhe asgjë nuk të mungon. Bile më kujtohet shumë mirë, o lulja që i jep jetë pranverës sime - ti vetë më the që të mos mërzitem, sepse vetë Zoti ka bekuar dashurinë tonë, që me vargun e mrekullive do e ndërrojë botën. Dhe, pikërisht në çastin e nisjes, për të na e sjellë bekimin dhe fuqinë e mrekullisë, erdhën çeta engjëjsh – me galdim e me valle hyjnore. Ata na i sollën edhe kurorat mbretërore, që vezullonin mrekullueshëm.

Mbasi ti u dëshirove mirëseradhjen, bisedën me Kryeengjëllin e hapa unë, duke i kërkuar shumë shpjegime e udhëzime, për ta përmbushur misionin tonë të ndërrimit të botës me dashuri, mision ky në të cilin bashkë po nisemi. Njëpasnjë, engjëjve tanë ua parashtruam njëmijë pyetje dhe nga ata, bashkë, i muarëm mbi njëmijenjë përgjigje, udhëzime e shpjegime, që duhet pasur parasysh dhe duhet zbatuar gjatë misionit tonë të shenjtë. E para dhe më e rëndësishmja porosi e Kryeengjëllit, në çastin e nisjes sonë në këtë mision ishte, që kurrë të mos ndalojmë as të mos habitemi udhëkryqeve t'intereseve. Kur ne i premtuam se do të jemi shumë të kujdesshëm në mbajtjen e përpiktë të kësaj porosie, Ai na mori në përqafim dhe publikisht na mbushi me Frymën e Shpirtit të Shenjt, që gjithmonë të na mbaj plot me fuqi mrekullie. Kështu, tashmë ishim të sigurtë në garancinë e sukseseve të misionit tonë. Jo vetëm ne, por të gjithë janë bindur në këtë garanci, sepse në mos në ne – kanë besim të plotë në Kryeengjëllin, që para syve të të gjithëve na mbushi me frymën e Shpirtit të Shenjt. Tashmë të gjithë e shohin në ne fuqinë e mrekullisë dhe gjithnjë e më shumë i besojnë misionit tonë, madje edhe duke na u bashkuar në plot veprimtari, që duke i shërbyer pa interes e pa sherr njerëzimit, gjithnjë e më sigurtë po ecim në udhën e pakthyeshme të ndërrimit të botës me dashuri.

Mbasi e muarëm bekimin nga Kryeengjëlli, megjithë garancitë për misionin tonë, para se të nisemi, vendosëm që të betohemi publikisht – në praninë e të gjithë njerëzve. Betimi ynë historik, në çastin e nisjes, ishte më sa vijon: "Ne të zgjedhurit e Zotit, për fillimin e misionit të shenjtë të ndërrimit të botës me dashuri, para jush betohemi se do të nisemi tash, me të gjithë njerëzit vullnetmirë që duan të na bashkohen dhe se nuk do të ndalemi, derisa ta përmbushim plotësisht misionin tonë. Betohemi se do të jemi në shërbim të njerëzimit mbarë dhe se intereset tona personale do i shkrijmë në interesin e përgjithshëm, që do ta përmbushim bashkë. Betohemi se nuk do të njohim kurrëfarë pengesash n'udhëtimin tonë të ndërrimit të botës me dashuri, dhe se nuk do të dorëzohemi assesi para kurrëfarë interesesh. Betohemi se nuk do të lëshojmë pe as para kërcënimeve, pa marrë parasysh sa janë të rrezikshme dhe sa mund të na kushtojnë. Betohemi se do të jemi bashkë dhe të pathyeshëm në misionin tonë të dashurisë, megjithë njerëzit vullnetmirë që na bashkohen dhe bashkëveprojnë me ne. Betohemi se sukseset tona në misionin e ndërrimit të botës me dashuri, do të jenë edhe suksese tuajat – suksese të njerëzimit mbarë".

Në çastin historik, të nisjes sonë në misionin e shenjtë të ndërrimit të botës me dashuri, kemi vërejtur haptas edhe dyshime, madje edhe tendenca e tentime për të na penguar. Mirëpo, të bindur në suksesin e plotë të misionit tonë, sidomos mbasi që Kryeengjëlli na mbushi me frymën e Shpirtit të Shenjt dhe na dhuroi bekimin e Zotit, nuk kemi rënë në grackën e atyre provokimeve dhe nuk jemi dorëzuar para atyre që janë munduar ta asgjësojnë misionin tonë. Gjithnjë ua kemi tërhequr vërejtjen me maturi, duke u thënë të mendojnë mirë dhe të tërhiqen nga tendencat destruktive, sepse sukseset e misionit tonë janë të garantuara dhe se dëshirojmë që t'i festojmë bashkë këto suksese e të shijojmë bashkërisht rezultatet dhe frytet e tyre. Gjithnjë u kemi thënë dhe u themi, që edhe ata duam të jenë pjesë e botës së dashurisë dhe pjesëtarë të barabartë në të gjitha aktet e dashurisë, që burimin e kanë në misionin tonë të shenjtë.

Ajo që më së shumti i vlen misionit tonë të ndërrimit të botës me dashuri, është Besëlidhja Jonë, mu në çastin e nisjes. Gjatë përshëndetjes me njerëzit pjesëmarrës në solemnitetin e nisjes së të bukurit mision, të cilët kanë qenë të shumtë, secilës dhe secilit ua kemi dhënë besën se nuk njohim kurrë urrejtje. Ua kemi dhënë besën se do i falim të gjithë ata që na kanë penguar dhe që na pengojnë në misionin tonë. Ua kemi dhënë besën se të gjithë ata që duan të na bashkohen në misionin tonë, do t'i kenë gjithmonë shtigje e dyer të hapura dhe do të jenë të mirëpritur dhe të mirëtrajtuar përgjithmonë. Ua kemi dhënë besën se do të jemi në shërbim të të gjithëve, duke u dhënë gjithmonë përparësi atyre më të vegjëlve dhe atyre që janë më nevojtarë. Ua kemi dhënë besën publikisht, se kurrë nuk do të shmangemi nga udha e drejtësisë, që na e imponon besimi ynë i plotë në Zotin. Ua kemi dhënë besën publikisht, që vlerat e dashurisë do i shumëfishojmë nga dita në ditë dhe do i shpërndajmë anekënd botës – në mbarë gjithësinë, me të bekuarat rreze të mrekullisë.

Në të bekuarin çast të nisjes sonë për në të shenjtin mison të dashurisë, krahas besëlidhjes sonë kemi marrë edhe zotime e premtime nga të gjithë ata që na kanë përshëndetur. Pra, besëlidhja ka qenë e dyanshme – me zotime e me garanci reciproke, për suksese të plota dhe të patjetërsueshme. Me këtë reciprocitet janë vulosur të gjitha garancitë për sukseset tona të plota. Brenda këtij reciprociteti është vërejtur haptas vendimi i pakthyeshëm dhe gatishmëria për ta ndërruar këtë botë me dashuri, pa ma rrë parasysh rreziqet dhe çmimin e lartë që duhet paguar. Përpara dhe vetëm përpara! Gëzuar!

Megjithë mesjetën tuaj...

-- nga Engjëll KOLIQI, Garlate (LC), 12 korrik 2008

Si zakonisht në shekullin tonë, edhe kjo verë na erdhi dhe po shkon me shumë oscilime – me zhurma deri në tronditje, me vapë deri në përvëlim, por çuditërisht edhe me të ftohtë deri në acar. Si një verë ballkanike më – herë të djeg e të përvëlon, herë të ngrin e të shtangon. Gjithandej udhëve tuaja çeta ushtrishë të tërbuara në lëvizje. Gjithandej relievit tuaj plane e projekte sulmuese. Gjithëkëndej udhëve tona bllokada me barrikada. Gjithëkëndej relievit tonë emisarë e misionarë të botës suaj – udhëhumbur. Para se t'i paraqes argumentet nga kronikat tuaja të zeza, po ta kumtoj vendimin e prerë: Do thyeni qafën gjithëkëndej e do humbeni gjithandej, megjithë mesjetën tuaj të përjashtuar nga njerëzia dhe nga historia!

1. Stërgjyshërit tuaj, me dekrete të pafatësishë, kishin humbur udhën dhe silleshin e pështilleshin gjithandej relievit të kotësive, pa ditur ç'duan as pa ditur ku të shkojnë. N'atë gjendje të mjerueshme, kishin harruar edhe të flasin, kështuqë kishin mbetur krejtësisht jashtë botës së civilizuar dhe më në fund, nga njerëzia dhe nga historia të përjashtuar.

2. Gjyshërit tuaj, si mbeturina të të përjashtuarve nga historia, poashtu gjë nuk kuptonin. Të habitur e të lodhur udhëkryqeve t'intereseve, edhe ata tashmë nuk dinin ku të shkonin, madje as pse jetonin. Të papërcaktuar, siç kishin mbetur gjyshërit tuaj të mjerë, megjithë stinën e shterpë të tyre, i kishte përzënë shekulli dhe kishin mbetur jashtë historisë. As ata – të tillë, nuk i donte më as nuk i pranonte njerëzia.

3. Prindërit tuaj ishin munduar të ndryshojnë diçka, mirëpo, të përjashtuar nga historia, ende pa parë dritën e kësaj bote, nuk e kishin lehtë t'i gjenin udhët. Sidoqoftë, ata ishin munduar dhe kishin kërkuar udhën e drejtë, sepse nuk duronin dot gjendjen e mjerueshme, as statusin e të përjashtuarit nga njerëzia e të mbeturit jashtë historisë. Gjatë gjithë jetës së tyre, të gjorët prindërit tuaj, kishin bërë orvatjet maksimale për të gjetur udhën e drejtë, shtegun dhe derën e sigurtë, për t'u rikthyer në histori dhe për t'u bërë pjesëtarë të barabartë të njerëzisë, në botën e civilizuar. Gjithashtu kishin kërkuar të mësojnë dhe të dijnë origjinalitetin e vërtetë dhe vlerat e vërteta të njerëzisë. Në këto orvatje ishin lodhur shumë dhe kishin vuajtur, por kurrë nuk kishin hequr dorë nga shpresat, duke besuar se një ditë të bekuar fara e tyre do e zëj vendin e merituar në historinë njerëzore.

4. Mu në kohën e ndërrimit të shekujve, kur shekulli i dashurisë po i merrte pushtetin shekullit të mizerisë e të urrejtjes, atëherë kur prindërit tuaj ishin shumë afër derës së lumtur të historisë, erdhët ju në këtë botë dhe i larguat ata nga skena e veprimtarive. Erdhët ju, të mashtruar mbas intereseve të fëlliqta dhe humbët rrugën drejt civilizimit. Tashmë nuk po dihet se ç'po ndodh. Herë shiheni kinse duke kërkuar udhën e vërtetë drejt historisë, herë shiheni të kthyer prapa dhe të humbur nëpër relievet e intereseve të fëlliqta, që nuk kanë asgjë të përbashkët me njerëzinë, as me civilizimin e kësaj bote. Të zhytur në zhurmat e ahengjeve, për fatin tuaj të zi, jeni mashtruar për pak para ose për pak interese të fëlliqta dhe më as që mendoni për udhën e civilizimit e të historisë, që prindërit tuaj ishin gati për ta marrë. Me këto interese të fëlliqta, tashmë mjerisht keni mbetur të harruar mes luftërave – flurudhëve, ku kryqëzohen flakë të armëve vrastare. Të mashtuar e të joshur mbas intereseve të fëlliqta, tashmë nuk dini ku të shkoni, nuk e keni sigurinë që të jetoni e madje nuk dini më as si quheni. Më vjen keq, por nuk mund të ju ndihmoj tash kur as emrin tuaj më nuk e dini. Të vetmën gjë që mund ta bëj për ju është kjo – t'u fal unë dhe ta lus Zotin, më sa vijon: - O Zot, fali se nuk dijnë kush janë e nuk dijnë më se ç'bëjnë!

5. Tash mund të ndryshojë situata, sepse bijt tuaj nuk e shohin botën si ju – me sy interesesh të fëlliqta, por e shohin realitetin në sy. Duke e parë realitetin në sy, ata veç kanë filluar ta kërkojnë identitetin e vërtetë dhe origjinalitetin, aty ku e kanë lënë gjyshërit e tyre – prindërit tuaj që ju i bllokuat me interese te fëlliqta e të pavlera. Janë bijt tuaj, që tashmë po ju nxjerrin nga labirinthet e intereseve që ju kanë zhytur në relieve të marrëzirave dhe të turpeve, deri në pikën e harrimit të emrit dhe të identitetit tuaj. Nuk ju ka mbetur tjetër, veç të thyeni qafën, megjithë kokëfortësinë tuaj të mesjetës dhe ta lini rehat njerëzinë e historinë tonë të lavdishme. Ikni kësaj bote e lërini bijt tuaj, që të vazhdojnë nga aty ku e kanë lënë gjyshërit e tyre dhe të marrin udhën e vërtetë, sepse ata do ngjiten në fron dhe do e rikthejnë identitetin me emrin e vërtetë iliriko-arbëror. Lërini rehat, sepse ata bashkë me ne do ia rikthejnë nderin këtij kombi fisnik, që ishte gjithmonë e deri në amshim do të jetë gjenerator dhe motor i civilizimit të dashurisë, në botën tonë. Megjithë mesjetën tuaj, që gjithnjë ka mbjellur sherr e tmerr, ka përfunduar epoka e mjerimit dhe e urrejtjes dhe me shekullin tonë ka marrë udhë epoka e dashurisë, që na e ka garantuar amshimin.