Rozafa ėshtė zanafilla e njė qyteti tė lashtė e legjendar. Gjithēka fillon me njė legjendė, gjithēka vazhdon si nė legjendė. Rozafa ishte aty, para se Krishti tė lindte, ajo ėshtė aty edhe sot.
Pėr ata qė e njohin legjendėn e Rozafės, e kanė tė qartė se nė muret e saj prehet njė trup i gjallė nėne. Gruaja 'Rozafė' lutet qė t'ia lėnė njėrin gji jashtė, pėr tė ushqyer me qumėsht djalin e saj tė vogėl. Me trupin e saj, Rozafa i dha jetė njė fėmije, me sinqeritetin dhe vetė-flijimin e saj, ajo i dha jetė njė qyteti. Mbi tė u ngrit njė kala, tre vėllezėrit e legjendės gjetėn mirėkuptim mbi murosjen e kėsaj gruaje. Si gjithmonė, dikush flijohet qė diēka mė e madhe tė jetojė. Dhe Shkodra jetoi nė shekuj mbi flijimin legjendar.

Vetė historia njerėzore, nė turbulencėn e saj nėn-ndėrgjegjėsore, ka provuar paarsyen e vet paradoksale: Diēka e shenjtė jepet, diēka e shenjtė fitohet! Jeta ėshtė e shenjtė. Dhe brezat qė vijnė, gėzojnė mbi atė qė u shua. Rozafa, kjo grua naive, mund tė kishte vdekur si tė gjitha tė tjerat - e harruar, por ajo vdiq, pa e ditur as vetė, pėr tė jetuar si legjendė. Ky paradoks i arsyes njerėzore na ēon tek njė fillim: Plaku orakull, u tregon vėllezėrve se duhet tė murosin njėrėn nga gratė, qė muri tė qėndrojė. A mos ndoshta ky mėsim filozofik i orakullit, kjo simbolikė unike e veprimit, don tė thotė, se kur ti humbet diēka tė shtrenjtė, fillon dhe e vlerėson atė, qė ti ndėrton mbi kėtė humbje?... Dhe kjo ndodh krejt natyrshėm nė kohėn e Rozafės, gruas qė u muros pėr tė dhėnė jetė. Ajo u muros se thoshte orakulli, u martirizua pėr hir tė zakonit, dhe kjo pėrbėn forcėn filozofike tė vetė legjendės: flijimin si domosdoshmėri tė padiskutueshme.