[ Katërkëndëshi i mundimeve ]

Për më tepër:
Kolec Traboini – Wikipedia
Kolec Traboini – Blogspot

1975-1991 scriptwriter for Kinostudio Albafilm Tirane. My work included writing of scripts for documentary films.
I recived 1-st National Price for the film “Asdreni”, 1976, first for the film “Keshtjella e Kengeve” (The Castle of Songs), also won the best Film of the Year 1990 for the film “Deshmi nga Barleti” (Witness from Barleti) – a war history of 1468-1478, in my hometown Shkoder, North Albania.

1975 Bachelor of Journalism, University of Tirana, Albania.

Kolec Traboini

In Greece:

1991-1995 immigrat in Athens-Greece, worker and later Publisher and Editor of “The Egnatia” newspaper in two languages, Albanian and Greek.

In USA:

I moved to USA on July 1995. For over than three years, I published a non profitable Albanian Buletin as a contribute to the new Albanian Immigrant Community in Boston.

Free-lance Author:

I have authored several books, which have been published, such as “Petalet e Bajames se hidhur”, 1973 (trans. Leaves of Wild Almonds), “Balada e largesive” 1995 (Ballads from Afar), “Rapsodi Ushtore” 1995 (Rhapsodies reverberate-Satiric poems), “Gjurme ne histori” 1995 (History’ Tracks), “Katerkendeshi i mundimeve” 2001 (Quadrangle of Fatigue), “Mos vdis dashuri” poems 2002, (Don’t die our love).

Boston, May 2, 2002


<

h3>SHKODRA

Vendlindja ime,

Rozafa ime
me fat te pikellueshem
Qytet dymijevjecar qe zgjohet
me ninulla e vaje nga lashtesia,
nen hijen e nje keshtjelle te rene ne gjunje
qe u falet ujrave te Drinit e te Bunes,
dhe Taraboshit, vellait te cveshur,
i perveluar nga dielli, i rrahur nga shiu,
si cadra ciganesh nen mjegull.
Qytet i sterlashte, – hija e mocme e vetvehtes,
senderzuar prej fantazise si Panteoni i Ilireve,
mbretereshe hyjnore mes malesh e detit
me emrin Teute;
veshur me parzmore trimerie.
E pathyer ne luftra,
e metamorfuar prej absurdit,
si nenemadhe kockedale mbeshtjellur me te zeza,
qe vajton e cjerr fytyren nen qinarin e Zorbes
qe nuk eshte me,
per kohen qe nuk kthehet e njerzit qe iken,
e mjerueshem merr fushen e Rrmajit,
aty ku nje korb me krra-krra pershendet
qefinet e rinj,
percjellur nga karvanet e gjakut te shpagimit.
Ndersa me lart,
ne katakombet e errta
te keshtjelles me emrin Rozafe,
fshihet ende fantazma nuses se murosur,
besnike e mjerueshme e fjales se dhene,
lakuriqesi e mermerte e gjinjeve te bardhe
qe pikellushem ende (fantazisht) pikojne
qumeshtin e hidhur te nuserise se mohuar.
Qumeshti jete-vdekjes pikon prej guri
si makth i mocem i nje legjende te vrare,
ne thellesi te mureve te heshtura te keshtjelles,
ne shtepite e perhimtura te qytetit verior,
qe kerrusur vajtueshem pikellojne dhe ato
se mbeten shterpe, e koha nuk lind me,
nje Barlet te ri
a nje Migjen modern
per ti kthyer qytetit lavdine e dikurshme…
Pikellimin e udheve te qytetit e shton:
imazhi i nje nena plake qe hiqet kembezvarre
si Rozafe e ringjallur,
me gjoksin e mardhur,
qe me frymen e paket perpiqet te ngrohe,
sqepin e bardhe
te nje pellumbi te vdekur.

Boston, 1 mars 2002

IDIL ME LIRINE

Ti kalon
gjithnjë kalon
në këndin e rrugës unë gjithnjë
duke pritur
e ndjej jam brenda teje
tretem ne imazhin tënd
në frymën tënde jetersohem
deri kur ky kalim
deri kur ky harrim
sa shekuj?
Liria ime e tjetersuar në mjegull.

1990

ME DY GISHTA NE ERE

Një gjysmë shekulli kafshuat terrin
o njerëz, duke ripërtypur tmerrin,
në thellësi të gjoksit, në thellësi të shpirtit,
gjersa zbuluat marramëndthi një copë qiell të kaltër:
askush nuk mundi t’ua mbulojë udhën e Kashtës së Kumtrit
e Yll polar patët ëndrrën tuaj.
Përmes errësirës, agonisë,
ëndërruat fytyren e pranverës
duke pritur ditën e dehjes së madhe
ditën e “marrëzisë”,
sepse ju e dinit profecine e gjyshërve arbër:
se vetem atëhere kur njerëzve u hipen marrëzia e lirisë
vetem atëherë krrelat e erës në qiell nisen e bëhen të kaltra.
e anijet e stuhive te detit i afrohen bregut te shpreses.
Tash, si të dashuruarit e marrë pas lirisë rëndni
rëndni për ta puthur e mbjellur në gjoks atë copë qiell
nën strehen e të cilit edhe lotët janë gëzim
sepse puset e lotëve moti kanë shterruar;
veç gurët e zallit si gaca të syve na shikojnë
në terrin e dëndur që kafshojmë.
Jemi dehur nga shija, marrëzia, e Lirisë
e s’na vjen keq që na shpallin të çmëndur,
tek na shohin si arrnojme ëndrren tonë
me copëra qielli të kaltër:
si e ushqejmë me tamblin e gjirit të gurtë të Rozafës
foshnjën e lirisë
Kërkojmë nën ethe, nën zjarr e stuhi,
emrin e ri të kohës, të njeriut…
Etika e rreme mondane thotë do mbesim në gjysmë-rrugë:
në gjysmë-shtet, në gjysmë-hije, në gjysmë-lirie
është ky vetem trill, është kjo vetem një babëzi…
Vertete si mundemi vetem me dy gishta në erë
të shkruajmë në qiell tragjedinë e njeriut?
Të njeriut që në vdekje mbet pa varr,
të njeriut që në gjallje mbet pa diell?
Eshtë natë e territ të gjatë të Arberisë
e uragani i shpirtit s’e gjen kohen e vet të qetësimit;
si deti i egersuar që i rrëmben rëren brigjeve
enderra sublime i lëkund fronin tiranisë.
Pas ketij uragani, pas ketij ankthi e rrëmeti
kush poet i botës mund të thotë
se hajdut i natës qenka deti…?
Rëndim, rëndim, me dy gishta në ëre
puthim kaltërsinë
shuajmë etjen e buzëve të rreshkura shkrumb;
po pranë nesh ka nga ata që kanë harruar puthjen
e me dhëmbë të helmuar po i afrohen qiellit tënd, Arbëri!
Si Juda pranë Krishtit
me hapa tinëzar çapiten
me puthjen kafshuese hapin portat e ferrit të ri.
Lutjet përdëlluese a e shpëtojne ëndrrën e kaltër
nga buzeqeshja cinike. . . nga kthetrat e djallit?
Jo! As kryqi, as gjysmëhëna, as apostujt e Krishtit
nuk e shpëtojnë dot, pa zgjimin tonë të ri!
A s’është në dorën tonë, a s’është në dorën tuaj, o njerëz,
ta shpëtojmë – o Zot! – ëndrrën tonë – lirinë-në- agoni!

TRABOINI

Anton Berisha nga Gjermania më shkruan:
Ka një fshat nga ana ime, afër Tuzit, që quhet Traboin.

Desha të ju pyes, nëse edhe ju keni ndonjë lidhje origjine me këtë vend?
Pergjigja ime është me këtë poezi:

Traboin është fshati i tim eti në mjergull
Pertej kufirit të një shteti mizor
Pertej legjendës me fise të ndara,
Që nga kohët pellazgjike e që shkojnë
Pafundësisht në ndarje, si një mallkim
Prej Zotit a Djallit kush e di.
Traboini është dhëmbja e tim eti në zëmer,
Për fëmijërine e tij të grabitur,
Bashkë me truallin e shtëpise e fojleten tek praku
Bashkë me kujtimet e pleqëve
E ujrat e Kroit të Traboinit të moçëm që ende
rrjedh
Me lotë të kalter për kohët e dikurshme
Që kurr nuk kthehet më për tmerrin tonë.
Traboini është gjeneza ime
Eshtë udha që më lidh me botën
Siç unë u lidha – verigë pas tim eti
Duke terhequr pas vehtes barrën e rënde
Prej amaneteve të atyre që s’rrojnë më
Dhe të atyre që më pas do të rrojnë.
Traboini është buzeqeshja ime e humbur
Shume vite para se të lindja, larg tij
Nëpër pelenat e kuqërremta të kohës
Më makthe brezash nëpër ëndrra të trishta
Prej të cilave kurr nuk do të zgjohemi
Prej të cilave kurr nuk do të shpëtojmë
Si një mallkim prej Zotit a prej Djallit.
Traboini është një mal e një burim
Me një grusht njerëz qe mezi mbajnë frymën
Me pak shtëpi që tymosin frikshëm
Me frangji të ulta gjer pranë dheut
Rreth një Kishe të vjetër me varre të lashtë
Ku dëgjohen piskama të rrëzuara prej qielli
të vajtojcave që kanë vdekur prej një shekull.
Traboini qëndron në rrah të Veriut
Si një anije nëpër dallgë mizore
për të na kujtuar në të merguarve nëper botë
Se pa kthim në atë mal, pa pirë ujë në atë krua
Kurrkund në botë nuk të tret dheu
E shpirti do t’na terratiset lugat nëpër hënë
Si Millosh Kopili me kryet e vet nën sqetull

Boston, 21 shtator 1997

DIMRI NE BOSTON

Dielli mitik fshehur pas reve
drureve te shveshur rreshqet larg,
korbi i legjendes se Allan Poes
krokellin trishtueshem ne nje varg.
E hena perendeshe e zbehte
me qafe te ngrire varet pertej,
stina ndjek stinen kembezvarre
si re te harruara neper qiej.
Trena nervoze me njerez te mardhur
kafshojne te uritur sfode gri,
makinat ne uren Longfellou
si anakonda neper shi.
Bostoni s’ka stine – ka vetem dimer
e fare pak vere qe tinezisht shket,
brigjeve plot dallge te oqeanit
qe kurr s’i shkrin akujt ne gjirin e vet.
Ketu kane frike te vine dallendyshet
se nuk perdoret fjala pranvere,
neper endrra me shfaqet i ngrohti Mesdheu
me fluturime pellumbash neper ere.
Pertej dritares enderroj pak diell
pak kaltersi te me rrjedhe mbi xham,
telat e ngrire te tensionit te shndrrohen
si fusha e vija ne pentagram.
Ererat te fryjne nga ekuadori
e celsi i solit te Bostonit te shkrij,
zogjte harrakate te ekzekutojne
muziken e Vivaldit ne kater stine.

Boston, 26 Mars 2002

KOHA E PROSTITUTAVE

Rrojmë në një kohë të përçudnueme
kur mafiozët janë gjykatës e kapucionët ruajnë rendin,
kur dijetari shikon tokën prej turpit dhe qiellin prej zemërimit
se pesë bananet- si pesë libra të botuar e harruar- nuk shiten,
kur nënat shamizeza e nisin diten varreve dhe plaget e hapura
qëndrojne në gjokset e tyre si murana të shpirtit,
ndersa pleqtë heqin këmbët zvarrë, duke ju lutur zotit ti marrin
se nuk kanë bukë, dritë e ngrohje për të mbledhur kockat,
kur skutave të fshehta jeniçerët e errësirës mprehin shpatat
nën klithje korbash,
e handikapët ngrijne si shtatore të lakuriqta spitaleve
duke sfiduar herojt kombetar në bronze sheshesh mburravece,
kur femijet grabiten per t’ju hequr organet, e me pas,
i varrosin si qen të braktisur trupat e njome prej engjejsh…
Rrojmë në një kohë kur askush nuk të zgjat një kothere
të mbash frymën
e njeriu i varfër tjetërsohet në nebulozen e predikimeve
se si duhet të jetë e si duhet të mos jetë njeriu,
shkëmb përpara tundimeve tokësore si frymorë te vdekshëm
e kurrsesi dëshira të mos e kaloje arsyen e babëzia urinë,
ndërkohë që i varfëri njeri e ndjen vehten kurrgjë më shumë
se një molusk
i kapur pas guralecave të detit a pas shkëmbejve të bregut
derisa të bjere zbatica e ujrat të firaksen
duke sjelle squlljen brenda guaskave të moluskut-njeri
a të njeriut-molusk
Rrojmë në një kohë antikohë e antivlerë
kur gomonet nisin virgjirëshat e rrëmbyera pertej detit
si robe piratësh mesjetarë
per ti kthyer në prosituta rrugëve të Brindizit, Romës, Milanos,
që bashkë me fatzezat e Athinës bëhen njëzet mijë shpirtëra;
vajza të Vlores, Fierit, Beratit, Lushnjës,Tepelenes Shkodrës,
vajza të rritura pellgjeve të mjerimit por me ëndrra të bukura
për një ditë te trendafiltë kur kalorësi i përrallës do t’u sillte
këpucën e artë
në kerkim të këmbës me fat të mbretëreshës së ardhëshme.
Prostituta, nderi juaj i humbur është fytyra e këtij qytetrimit amorf
që ju theu ëndrrat e mizorisht ju braktisi.
Koha bëri pelena gjaku me nderin tuaj per t’i treguar njerëzimit,
e vet Zotit ndoshta,
se deri ku shkon poshtersia e njeriut,
e pjellave makabre të rritura në shtratin e Prokustit .
Ju fytyra te vrara prej dhunës e egërsisë mashkullore
jeni lule te shtypura prej këmbesh barbare
të lidhura pas kangjellash e shumfish të perdhunuara
prej djemsh mizor me fytyrë njeriu e shpirt kafshe
ndonese është krim ndaj kafshëve ti krahasosh me mizorët,
mizorët që rrahin, thyejne krahë, presin duar e vrasin,
duke lënë të braktisura kufoma pa gjymtyre e trupa pa kokë,
të mbetura perjetësisht pa indentitet
ne ca varre te trishtueshme pa emer.
Ju fatthyera vajza me virgjëri të masakruar,
me jeten e shitur fare lirë trotuareve
jeni pasqyre e kohës – pasqyrë e njerëzve, sado që ata
largohen prej jush si djalli nga temiani pasi të kenë shfryrë epshet.
Jeni viktima të atyre që udhëheqin politikën e drejtojnë shtetin
si të ishte një Bordello a Superstore- seksi
prane Koloseut të Romës a Akropolit te Athines
ku epshet bashkë me artin e bashkëjetojnë ndër shekuj,
Ju Hirushe Shqipëria që enderruat këpucen e artë
dhe kalin e princit – në fillim të mijëvjeçarit të tretë
jeni akuzë e gjallë e stërmundimeve njerëzore,
në një shoqëri civile, ku civilizimi azmatik gulçon
në gjokse politikanësh e shtetarësh pervers në hotel “Rogner”
që nën avuj skoç uiski a vodkë ruse prostituojnë
me ligjet e shtetin, me pasuritë, me pronën,
me kombin e kthyer në një ankand mizor dëshirash të zvetnueme,
me pleq të marrë mbetur ende gjallë nga lufta civile
që mbi Nëntorin e Ismail Qemalit akoma vënë Nëntorin e Titos
e thërrasin “Rrofte Mukja!”
Me parlamentarë mediokër të zbritur prej guvash si njerëz të lashtë
a majmunë afrikanë para megafonësh moderne,
me një Parlament ku çligjërohen ligjet e ligjërohen antiligjet
e në Foltoren e Popullit ujqërit u bëjnë moral qytetarëve të ndershëm.
Ju Hirushe Shqipërie, ju vajza-prostituta
kam më shumë nderim për ju se sa për politikën
a burrat e shtetit – pjellë e kohës prokustiane
e kohës çnjerzore me njerëz shpellorë
që egërsisht ju përdhunoi dhe mizorisht ju vrau,
ju vajza pa mbrojte,
pasaportë e identitetit të Atdheut tim fatkeq.

Boston, Janar 2002

MOS VDIS DASHURI

Mesnata e dhjetorit zbriti në tatëpjeten e shkallëve
me flokë të lëshuar e ftyrë të çjerrë
si në vdekjet pagane
unë jam i vetmi dëshmitar i vdekjes tënde
me një cigare të ndezur
Tani askush s’përgjon vetmine time
tani mund të rri vetem me mendimet e mia per ty.
Të tjerët flënë të harruar
harku i dorës sime përkëdhel imazhin tënd
hapsira që ti i merr errësirës ështe fare e vogël
dhe frymemarrjen ta ndjej paksa të mbytur…
Vetem kaq!
Oh sa pak dashuri na afroi jeta!
Diku larg nje gjoks i çjerrë përcjell një këngë
këngë me dhëmbje e brengë
për diçka që ka ikur e s’kthehet kurr më
për diçka të shtrenjtë.
Pastaj heshtja hajdute vjen të rrëmbejë fjalët
në retinen e syve tanë të njëllojtë vjen imazhi yt
i mbledhur kruspull
dhëmbët kafshojnë urrejtjen
e dënesat në zemren tënde sa vinë e shtohen.
Duan të rrëmbejne trokitjen nga zemra jote
e ti s’e duron dot këtë dhëmbje…
Të rëndojne supet
drithërojnë qëpallat si fletëza mbi ujë
me një peshë të tillë edhe degët e lisit thyhen
siç u thye sontë nje kockë gjoksin tënd
prej nga doli një zog i kaltër, krahëthyer
me përpëlitjen e vuajtjes
e rend në të katër horizontet i dehur me ndjenjen e lirisë
rrugën për tek unë e di, por ai bie në sokak pa frymë
në sokakun e të marrëve ku era argas fytyrat e njerëzve
pa dashuri
se dashurinë e kanë mbyllur në burgun e gjoksit
e nuk gjen kurrkund një sokak ku njerëzit të duhen
pa frikë…
Ndersa unë kërkoj të mëlcoj dhëmbjen e plagëve
nata e errët indiferente
si fshesare hedh në kosh çdo kujtim të djeshëm
duke vendosur pushtetin e heshtjes
duke shuar fenerët e shpirtit
duke m’i shtuar kështu shtërngesat e zemrës.
Nata heq zvarrë patericat nëpër rrugët e qytetit
më kot e shtyj – ajo çalon si e çmëndur
dhe s’do t’ja dijë se e pres të nesërmen me ankth.
Kam një trëndafil të zjarrtë që më përvëlon në buzë
kam një rrahje në gjoks që po ma çan zemrën
dhe s’kam ç’të të jap në këtë natë veç një buçete me yje
e hënën që varet si shportë mbi kokën tënde
me puthjen e nesërme- kur të dalë dielli
nën thirrjen e zjarrtë të Nerudës
Mos vdis Dashuri! Mos vdis!
Se neser nuk do të jesh kurrgjë më shumë se një muranë.

Tiranë, 14 Dhjetor 1988

TEK NENA

Ja ku erdha, nëna ime. Erdha
Por dora më dridhet e zilia nuk bie
tek porta
ndaj rri në prag si kërcu i harruar
i sjellë nga larg, nga lumi i mallit
që uturon nëpër dhera të huaj
e tundon zemren e mërgimtarit.
Erdha për të ndarë dhëmbjen me ty
për të bashkuar lotët
që rrodhën larg njëri-tjetrit
kaq vjet.
Tani s’na ndajnë kufijt e shteteve
veç kjo portë druri, e vjetër…
S’kam fuqi ta shtyj
s’kam fuqi ta hap
prandaj te lutem, hapma nëna ime
merrmë në krahë se ngriva
nga era, shiu e acari i huaj
që edhe këtu me ndjek pas si hije!
Qaj unë
qan ti nëna ime
e lotët mblidhen kruspull në futen e zezë
nga tmerri se unë, mëkatari i shpirtit
neser do të marr udhët prap nga kjo portë.

Shkodër 22 Mars 1992

ENGJEJT ROJE

Denisës

Pse nuk erdhe në shtëpi kësaj të diele, bija ime?
Unë gjysmë shurdhi jam por pa ty bëhem shurdh-memec,
Pyete mamin a jam grindur më – pas ikjes tënde
do të thotë jo, sepse pa ty, Denisë, nuk më volet as grindja!
Ti je për babin gjithçka:
edhe ditë me diell, edhe det në shtërgatë.
Ti je për mua çdo gjë – thellësia e shpirtit.
Tani që nuk të kam pranë, jam gjysma ime.
gjysma tjeter të ndjek pas si hije.
Shiko përmes dritares,
atje ku fërshfërijne fletët gjysmë të blerta
të pemeve te Klarkut.
Aty posht një degëze jam unë
si plak mjekerbardhë që zbret nga Poli
me zilka kuajsh që vrapojne qiejve
duke sjelle dhurata gazmore për fëmijet e Botës.
Vogëlushes sime dua ti ndjell gjumë të embël
nën krahe shpresash e endrrash të brishta
që rritin shtatin bashke me njeriun
ndaj engjejve të gjumit lehtas u flas
e u them “I rrini roje vajzës time!”
Ti nuk i sheh por engjëjt e mi aty janë
të perkedhelin flokët kur flë – të flasin në endërr!
edhe kur ti zgjohesh, u them engjëjve qiellor
i rrini në krah si roje engjëllushes sime.
Eshte natë e zeze në Nju Englandin e Allan Poes. Ti flë.
Engjëjt e Nënë Terezes në parvaz të dritares kacaviren
zbojne hije korbash të vetmuar
e duke këndellë një ninullë hyjnore që zbret prej qiejsh
si nje ujvare yjesh e që thotë
se Bota është shumë më e bukur
kur ka engjëj roje
që ruajnë ëndrrat e pastra të vajzërisë
Ti tani në Clark University, në Ustër, rrit shtatin
në përputhje me dimensionet e kohës e të Botës së Madhe
ndersa unë në duart e përvëluara vazhdoj të kem
foshnjërine tënde
një botë e vogël me cicërima të gëzuara
mrekullinë që natyra kurr më s’ma perserit.
Kurr më!
Vogëlushja ime!

Roslindale, 5 Tetor 1997


KATËRKËNDËSHI I MUNDIMEVE

— Shtëpia botuese GlobusR, Tiranë 2000

Porositni librin nga autori !

Sa më shumë që largohesha nga ai vend, nga ajo humbetirë,
aq më shumë më krijohej iluzioni i zvogëlimit të oborrit
katërkëndësh të mundimeve, për t’u kthyer në një
pikë të zezë në horizontin e qiellit
ku fluturonin trishtueshëm pëllumba të përgjakur.
Qielli ishte disi i kuqërremtë
e të kujtonte
fundin
a pragun e një beteje…


NË VEND TË PARATHËNIES
NJË SHËNIM PAS DHJETË VJETËSH

Në pranvere te vitit 1990 nisa hartimin e nje projekt filmi per nje shkolle-burg ne Tirane. Qendrova atje me dhjetra dite, shkrova skenarin dhe percaktova protagonistet adoloshente brenda mureve si dhe te rriturit jashte tyre, te cilet do te xhiroheshin ne fillim te shtatorit. Por pas 2 Korrikut, hapjes se ambasadave, ngjarjet moren rrjedhe te paparashikuar. Tirana u vu nen nje rregjim policor dhe shkolla u kthye ne nje gazerme ushtarake per batalionet e Sigurimit qe mbronin shtetin dhune.

Keshtu filmi kurr nuk u be…

Adoloshentet, ca moren arratine, ca i zune udheve dhe i perplasen ne nje burg te vertete ne baltovinat e Lezhes,diku brenda televe me gjemba qe shkonin deri ne kater metra lartesi.

Ne duar me mbeten vetem fletet e skenarit, qe me se shumti jane nje dialog i shqetesuar ne shpirtin e atij qe kthehet pas shume vitesh ne kete bunker, dhe te nje femije qe nuk eshte tjeter veçse adoloshenca e tij e braktisur, e misheruar ne trajte njeriu.

Permes ketij mono-dialogu shpirteror, qe kerkon te percaktoje kufinjte e lirise dhe shkaqet e tjetersimit, do te sintetizohej arratisja prej jetes dhe shpirtit- burg, i cili gjithesesi mbetej nje fluturim i pergjakur.

Kur u largova nga Shqiperia, nje dite para hyrjes se marsit 1991, i mora me vehte keto shkrime, deshmi e te nje bote te tronditur, qe tashme desheroj ti botoj, sepse ne keto dite përveluese athinjote, ndodhem sërisht në prag të një arratije të re nga katerkendeshi i kudondodhur i mundimeve…

Athinë, korrik 1995, AUTORI


Rrëfimi i Parë

JETA QE NIS NE NJE ENDERR

– Lëshojeni atë fëmijë! Lëshojeni atë fëmijë! – Ndjeva nje dorë të më shkundëte fort.
– Cilin fëmijë? Këtu nuk kanë kapur njeri! – Ishte gruaja e shastitur nga përçartja ime.
– Cilin femije?! Te dy flene si qëngja. Sapo i mbulova.
– Jo ata të dy. Atë tjetrin. Atë me kepucë të grisura. Me gjunjë të përgjakur.

Me kapoten ushtarake që ja shqyejne përdite qentë e rrugëve. Atë të shkretin që e zë nata nën qiell. Që numëron yjet dhe i nxjerr gjuhen hënës. I thote kuçkë e pastaj flenë te dy në mullaret e sanës…

– Fli o njeri,- me thote gruaja.- Fli! Ç’janë këta mullare ne mes te nates? Tani ne rruge nuk ka njeri veç policeve.

“Policet! O zot sa i urrej keta policet! Kafshe fare jane.”

– E degjon,- i thashe gruas. – Eshte zeri i tij pertej dritares. Oh do të ma vrasin në rrugë… Nuk dua që të vdesë se atëhere do të kem ne shpirt një arkivol të vockël. Një arkivol të vockel brenda ngrehinës së vetvehtes. Brënda gërmadhës së eshtrave. Me kot do të përpëlitem nën dallgë e mbi dallgë.

Një muranë me gur në shpirt.
Një shpirt ne murane i varrosur.
Shkon i vdekuri me të gjallë!
Shkon i gjalli me të vdekur!
O zot në trajtë njeriu!
O njeri në trajtë zoti!
– Fli!, – më tha gruaja.- Fli!
– Po!, i thashë. – Do të fle! Një shekull do të flë. Por kurr nuk do të shpëtoj dot prej Tij.


Rrëfimi i Dytë

SA HERE QE MARR KETE RRUGE

Autobuzi po i afrohej stacionit te fundit. I perhumbur ne mendime, nuk i kisha vene re bashkeudhetaret ne kete linje urbane te kryeqytetit.

Perballe kisha nje grua, qe mesa dukej nuk kishte ndermend ta largonte veshtrimin nga une, pa e çare koken se kjo menyre vrojtimi kureshtar me torturonte, me bente te me dukej vehtja si nje kafshez ne kopshtin zologjik te kryeqytetit, jeta e te cileve percaktohej pikerisht nga kjo kureshtje publike.

”Ç’te jete?”, thashe me vehte. Une nuk jam ndonje surrat per tu pelqyer, ne mos qofte ndonje gje tjeter shkaku. Çfare e shtyn te mi ngule syte si çaponj? Ku ishim pare? Ku ishim njohur e harruar? Ndryshe ç’kuptim ka ky shikim lakuriq i pacipe.

Mos ndoshta na lidhte ndonje flirt i braktisur, i mbetur akoma si gezhoje e vjeter rreze ndonje shkolle a konvikti. Ndonje takim ne zallamahine e metingjeve ku njerzit çapeleheshin per te pare tribunen. Diku ne ndonje qoshe ku shurrojne qente e bejne dashuri te vonuarit.

Ku pra?…

Nisa t’a veshtroj. Vura re se ishte nje grua e pashme, e kolme megjithese disi e rende nga tulet. Atehere per ta sfiduar kureshtjen e saj nisa ta veshtroj aq thelle sa sikur po depertoja ne qenien e saj. Po ja ktheja me te njejten monedhe paturpesine e shikimit. Ndjeva qe ajo po irritohej dhe kur zbriti ne stacionin e parafundit tek Mapo-ja e kombinatit desh u rrezua sepse shikimin vazhdonte ta mbante mbrapa nga frika se ndokush e ndiqte. “Hajt ne djall!”, thash me mendje. Mos valle do t’i kete lexuar mendimet e mija per bushtrat qe sillen pazarit duke i pare meshkujt ne sy. Kurrsesi. E megjithate, ajo diç kish vene re tek une, qe ishte llahtarisur e kish marre vrapin si pele, ndryshe nga se ndodh ne disa raste ku behet nje ikje e bute me nje veshtrim epshndjelles… siç behen miliona flirte te perditeshme kalimtare.

Me siguri nuk isha mire. Isha i murretyer. Me mendime te bera lemsh. qe me krijonin nje gjendje te tensionuar e nervoze. Dhe çudia eshte se,sa here marr kete rruge, sa here kaloj kodren me pisha, pas te cilave fshihen varrezat e Sharres e duket fusha, me zgjohen ca ndjesi te çuditeshme dhe egersohem si te isha nje derr i eger. Si nje derr i
eger ne çark, te cilin e terheq pas vehtes si i terbuar, e kafshon duke shkumbezuar por pamundur te shpetoje prej tij.

Me siguri, thashe me vehte, do te kem hunguruar derrçe per deri sa pela e “Saviemit” mori rrugen e llahtarisur duke braktisur pa nje pa dy lojen e flirteve me veshtrim. Kisha degjuar se ka njerez ne bote qe tere jeten dashurine e bejne ne flirte kalimtare, ne ca veshtrime te thella qe kane jete sa kohezgjatja e udhetimit ne mes te dy stacioneve urbane. Idile ajrore, rapide qe lene pas boshellek e trishtim. Pra mesa duket me egersine time i kisha prishur idilin peles se “Saviemit” e cila mbeti e zhgenjyer nga partneri brutal e i pagdhendur ne ndjenja, i pamesuar ne delikatese…

Keshtu me ndodh te jem sa here qe marr kete rruge. Kjo per shkaqe te kujtimeve te vjetra.Te analogjive tronditese ne nje hapsire kohe te pamate prej gati nje çerek shekulli.

Ndoshta dhe per shkak te unitetit te stineve. Megjithe se ky mars ndryshe prej zymtesise e shtergatave te dikurshme prej te ftohtit kallkan, tani me afronte diç me shume ngrohtesi, diç me shume kaltersi, megjithese tej ne horizont shfaqeshin shtellunga resh kercenuese qe dyndeshin nga Durresi e Shkembi i Kavajes.

Pavaresisht nga ndryshimet qe kishin dy stinet e largeta, here-here me fanitej sikur ato shkriheshin e treteshin ne nje te vetme. Veçse, keto kodra te buta akoma nuk e kishin emrin varreze. Ishin te çveshura, e aty ketu lartesonte ndonje trung i moçem ulliri.

Tani ne vend te ullinjeve lartesonin gure e pllaka çimentoje qe tregonin se sa te panumërt ishin trupat njerezore, qe preheshin aty ku dikur ne ishim zoter e skllever te atij peisazhi gri. Tani atje eshte nje varreze kolosale. Nje varreze qe rri aq rende ne kujtimet e femijerise. Tere ato mijra skelete nentokesore atehere gjallnonin rreth e perqark ketij trualli. Ndersa tani kane heshtur pergjithmone. Nje heshtje vrasese.

Gjithesesi dhe kujtimet e mendimet kane varrezen e tyre, mendova. Gjithesesi shume ngjarje te perjetuara i mbajme te kyçura, e ne mos qofshim varrmihes te pakten jemi roje varrezash. Roje te mendimeve te kyçura, roje te ideve te vrara, te pasioneve te mbytura, te epsheve qe kemi shfaqur deri ne shperftyrim, por desherojme as te mos te mendohet prej te tjereve se i kemi perjetuar. O Zot gjithesekush fsheh diçka, Gjithesekush kerkon ta mbuloje prapesite e veta ne hi. Gjithesekush perpiqet te laje duart si pilati me te pegerrat e veta.

Ecja ne kembe, prane pishave qe mbulonin shpatin verior te kodres derisa zbrisnin te lodhura perballe Kombinatit te Tekstileve “Stalin” qe villte tym te zi.

“Krematorium!”, thashe me vehte. Me siguri neper ate oxhak te larte kalojne shpirtat e perveluara te mekatareve te botes se nendheshme, ne perpjekje per te shpetuar prej sfurkut te djajve e per te fituar nje cope qiell. Ah ky qiell!

Edhe ne mos qofshin te botes se pertejme jane shpirtat e kesaj bote qe nxihen e pervelohen neper keto tymra. Digjen deshirat. Digjen kujtimet, ndjenjat. Digjen instiktet, frika, makuteria.

Vritet shpirti. Vritet pak e nga pak dhe vete njeriu duke u kthyer ne nje zvarranik qe kerkon mbijetese. Vriten ditet. Vriten oret. Neper kthinat e depove te ketij kombinati gjigand, ca dashnore te lodhur me sy te zbehte, kur gjejne rast, shfryjne epshet aty mbi dengjet e pambukut. Kurrkush s’te pyet ke apo nuk ke deshire. Kurrkush nuk te pyet te pelqen apo jo ajo qe te imponojne. Tani kembet po me sillnin vete ne kete vend te mallekuar.

Tani nuk kisha pas vehtes kondakun e pushkes dhe as zerin e vrazhdet te shoqeruesit. Po cili eshte ne esence ndryshimi?! Çfare ka ndryshuar qysh atehere? Nuk isha ne gjendje te jepja kurrfare spjegimi, sa kohe qe beja rrugen nga stacioni i fundit i Kombinatit e deri ne sheshin para kodrave te Yzberishit, ku dukej çatia e bardhe e pularise, dhe diku me tej ne mes te plepave rrethues, ai, katerkendeshi gri, katerkendeshi i ftohte, katerkendeshi i hekurt ne te cilin ngjizej beton, hekur dhe dhune. Kisha arritur ne ate gjendje shpirterore sa kisha nisur te flisnja me vehte. Pak e nga pak po dyzohesha. Flisnja Unë me nje tjeter po Unë. Por me nje Unë me te vogel, qe qendronte brenda drrases se kraherorit tim, si brenda nje kutize te vogel, ne trajte katerkendeshi imagjinar, ne trajte burgu. Pra si keto kodra te buta te Yzberishit qe kishin ne kembet e tyre katerkendeshin e ftohte e te hekurt te shkolles-burg, edhe une ndjeja te kisha ne shpirt nje katerkendesh gri te ftohte, te hekurt, te rende…

E kisha. Sigurisht qe e kisha.


Rrëfimi i Tretë

AI E KA EMRIN TONINO

Edhe menyra se si ecja ne rruge ishte nje tundim. Shoh hapat e mija… kepucet “Adidas” te bardha ne asfaltin e zi. Pika nga e cila shihen objektet perdhe nga kineastet quhet syzogu. Çdo gje nga ky pozicion shihet e shtypur, e plloçte. Por nuk ishte kjo qe me shqetesonte ate çast. Nga veshtrimi syzogu me fanitej sikur prane hapave te mija, çapiteshin dhe nje pale hapa te tjere me te njejtin ritem. Ndaloja une, ndalonte dhe ai. Ecja une… ecte dhe ai. O zot i madh, ç’eshte ky qe me ndjek pas si hije. Me bindje te verber prej skllavi. Ndryshe prej personazhit qe i kishte humbur hija, perkundrazi une kisha fituar nje hije. Nje hije qe me ndjek pas si njeri. Tani une isha i vetemi njeri me dy hije ne kete bote. Apo kish edhe te tjere sepse sa here kisha degjuar te thonin, ”Hej ti, mos u bej me hije!”. Perpiqem te ndrroj drejtimin e hapava duke bere anash rruges, mirepo hapat e veckel bejne te njejten gje. Pse nuk marrin nje tjeter drejtim?

Pse nuk e ngatërrojne rrugen neper te gjitha keto kryqezime ku kalon njeriu. Ja hapat e vegjel sikur marrin trajte. Prane adidaseve te mia shfaqen nje pale kepuce te zeza, te palyera nje shekull, me lidhese te keputura pergjysem qe hidhen e perdridhet, dhe siper kepuceve duken nje pale çorape pambuku ngjyre kafe.

“Mendja e njeriut eshte nje çudi” – thashe me vehte. Dhe per t’u qetesuar, nisa te bind vehten se ato qe po shihja si ne gjysem kllapi, ishin kurrgje me shume se imagjinata e ndezur nga emocionet, qe me ngallte gjithmone kalimi ne kete rruge. Por nderkohe ishte aq e forte, dhe ndjenja e besimit se ajo qe po ndodhte ishte nje realitet, saqe nisa te flas me hijen. Madje i vura dhe nje emer: Tonino. Ishte emri i nje personazhi te librit te Xhani Rodarit, qe ne femijeri nuk e hiqnja nga dora. Me zinte gjumi me te ne dore dhe e mbaja te shternguar derisa vinte Dada, qe ma hiqte nga dora, me puthte dhe me mbulonte me kujdes. Pikerisht ne ato çaste edhe ne femijeri une nisja endrren dhe biseden time me Toninon.


Rrëfimi i Katërt 

KUR FLET E GRINDESH ME EREN

– Ku po me shpie?
– Atje ku ishe atehere ne Mars.
– E perse?
– Sepse je i keq, zbatharak. Se thyen xhama, nuk vete ne shkolle dhe… vjedh…
– Çfare thue more. Je ne vehte ti?!
– Jam e ç’ke me te.
– Po ja fut kot. Zaten te gjithe ju shkrimtaret ja futni Roma per Toma.
– Te dogji he…!
– Jo nuk me dogji, por une nuk vjedh dhe me vjen te pelcas kur me akuzojne per gjera qe nuk i bej.
– E po, ndoshta tani jo. Por atehere…
– Jo, jo! As tani dhe as atehere!
– Edhe genjeshtra te ka pelqyer gjithmone.
– Une nuk genjej, une them vetem te verteten.
– Tani na kenaqe. E kur ke thene te verteten, ti, Tonino?
– Gjithmone.
– Po dale mor kokoroç. Nga menyra se si flet dalka se genjeshtar qenkam une.
– Je, – Dhe une rri e degjoj broçkullat e tua.
– Ti degjosh e ç’ke me te. Apo te bie autoriteti zoterise tende, se helbete je goxha shkrimtar.
– Mor rrugaç, kokegdhe. Mor i paudhe… Mua te mi thuash te gjitha keto? Mua qe te kam mbajtur ne shpirt nje çerek shekulli?!
– Pse nuk thua se me ke mbajtur ne burg? Ne burg me ke mbajtur. Te lidhur me pranga si qen i terbuar.
– Dale mor ç’thua? Kur m’u bere dhe mosmirenjohes e gojeprishur, bre… Thirri mendjes Tonino. Leri genjeshtrat.
– Te gjitha keto jane te verteta. Te verteta e pike…
– Te pakten ule zerin… U beme çorap ne sy e goje te botes. Degjojne njerzit e kushedi se ç’thone.
– O ç’na bere per te qeshur. E ku ka njerez ketu. Mire thone se shkrimtaret jane te fandaksur. Degjojne njerezit thote… Po ketu ka vetem varreza mor humbaraq…
Hodha veshtrimin nga kodra e ullinjeve e kthyer ne varreze. Vertete hiçgje.

Fryme njeriu. Veç une dhe Ai. Une, Ai dhe varrezat. Kishte mbetur pas kombinati me oxhakun qe te kujtonte krematoriumin. Me trishtoi fakti se ne mes nesh nuk kishte gje te gjalle. Une, Ai dhe varreza. Mos ishte ky nje triumvirat qe kishte per simbol heshtjen e perjetshme? Une, Imagjinata dhe vdekja. Une, Tonino dhe Varreza. Filozofia e tjetersimit apo e hiçmosgjese?!

Ndodhesha ne nje bote ireale. Ndodhesha ne nje hapsire pa peshe. Ç’desha qe erdha ne kete bote, ne kete hapsire pa ajr. Ç’kerkoja ketu?! Une nuk isha as ndonje biçim an-tropologu qe bashkon eshtrat ne perpjekje per te deshifruar historine. Te mos e kisha marre kete rruge me mire. Te mos isha ndodhur ketu. Te mos e merrja persiper nje çmenduri te tille, siç eshte filmi per banoret e shkolles-burg qe sipas stilit rus te Makarenkos e quanin Koloni.

Te kisha zgjedhur diçka me te gezuar, ta zeme nje etyd prane detit.

Ç’te duhen ty kolonistet, i thashe vehtes. Ç’te duhen ty femijet e veshtire?

Ç’te duhen ty te braktisurit, te perbuzurit…Dhe, pse pikerisht ti?

Ktheva koken pas per te pare nese me ndiqnin hapat hije, por per nje çast nuk pashe e nuk ndjeva kurrgje.Isha vetem ne mes te udhes. Kurrkush tjeter nen qiell nuk ishte prane meje ne ate rruge te shkrete.

Do te heq dore, thashe me vehte. Madje mund te kthehem qysh tani e t’u them ne Keshillin Artistik se tema nuk premton kurrgje. E ku behet film per çapaçulet qe nuk lene dy gure bashke, do tu thosha… dhe ne djall gjithe keto tundime.

– Ec!, – degjova nje ze brenda vehtes.

I hutuar u terhoqa pak anash duke menduar se dike edhe mund ta kisha penguar.

– More, ç’me hutohesh si buf kenete ne mes te dites? Une te them ec perpara e ti me rrotullohesh sikur ben balet. Tamam bark per balet ke ti, re babush. Veshtrova rreth e perqark me supe te ngritura.

– Ç’me rri sikur te ka rene drrasa ne koke?!

– U hutova se, per nje çast mendova se je vetem nje imagjinate e ndezur. Se…. se nuk je i vertete.

– Si nuk qenkam i vertete?! Dhe si duhet te jete ai i verteti qe mendon ti?… Ndersa mua, re babam, me duket se ti nuk je i vertete. Je gjysma, domethene vetem ajo qe duket.

– E ku e di ti se ç’eshte gjysma tjeter qe nuk duket? Lojra me ajzberge do te na besh tani?

– E di shume mire, nguli kembe Tonino. Di gjithashtu se ti do te jesh i vertete vetem atehere kur do te jesh bashke me mua.Ose si te them, a merr vesh nga piktura?

– Ç’ka.

– Atehere une jam sfondi yt i thelle. A nuk ke vene re se te gjithe piktoret bejne kujdes per sfondin. Xhokonden a e ke pare.

– A e kam pare thote?! Ate , i dashur Tonino, e kane pare dhe maçoket. Ne fotografi sigurisht, se ne Luver nuk te le njeri te shkosh.

– Mire de, mos bej shaka. Flas seriozisht. E pra po ta kesh pare, do te kesh vene re se ne sfond ka nje lume, nje ure dhe nje rruge. Ngrita serisht supet, çfare me eshte bere zakon sa here qe ndodhem para ndonje te papriture. Po ky Tonino nga i di te gjitha?!

– Megjithese nuk e kam te qarte i ka apo nuk i ka ato ura e lumej Xhokonda, dua vetem te te pyes: Ç’lidhje ka kjo me ne te dy?!,- i thashe me seriozitet.

– Ka, si nuk ka! Lumi, vazhdoi i qete Tonino, eshte jeta ime, ura ajo qe na lidh ne te dy, ndersa rruga ajo qe na solli deri ketu… O Zot po me linte pa mend me logjiken e tij.

– Sipas teje, ja ktheva aty per aty, Leonardo da Vinçi e ka pikturuar Xhokonden per ne te dy?

– Mos u tall, se di edhe une te bej ironira,me tha i inatosur.

– Mire, po terhiqem, po me trego se perse ne ate portret qenkemi ne te dy, Tonino?

– Ky qenka çole fare. Po kete e di gjithe bota mor njeri. Se mos jemi vetem ne te dy ne kete bote te piste. Kete e di jo ve-tem maçoku yt ne Tirane te Re, por edhe bufat e kombinatit.

– Kaq i bindur je?

– Eshte e thjeshte… Ç’do njeri ka nje lume nga i cili rrjedh, ka nje rruge neper te cilen ecen, ka dhe nje urez me te cilen lidhet jo vetem me te tjeret por edhe me vetvehten, me ate çfa-re ka qene para se te rrubulloset
nga shendeti e te behet ke-shtu si je ti.

– Po me çudit. Me moshen qe ke dhe i di te gjitha keto gjera.

– Pse te duket pak te jesh 35 vjeç?

– Ç’thua mor i paudhe? Ti nje cope çapaçul pesembedhjetevjeçar je.

– Se te pelqen ty te mbetem aq. Per te me bere stop kamera siç thoni ju ne Studio kur beni filma. Prandaj dhe dukem si nje femije i plakur dhe ty te vjen turp te dalesh me mua ne sy te njerezve. Tani te te bej une nje pyetje:pse te gjitheve u thua se nuk me njeh?

– Nuk e di.
– Si nuk e di?! Te vjen turp e… Ja dhe tani po skuqesh.
– Mbase.

– T’u lidh goja. Ke mbaruar dhe shkolle te larte, shkruan ndonje tregim me ca personazhe qe nuk e di nga i ke gjetur. Ke bere ate filmin per Keshtjellen qe ta kane pelqyer aq shume. Po ne ate librin me petale bajamesh qe bien sipas qejfit, nuk ke shkruar gje per mua?

– Bah, edhe ajo me duhej.

– Po ate te kishe bere, o njeri. Per mua qe thyeja te gjitha llampat e dritave te kishe shkruar. Nuk mbetej llampe qe te bente pakez drite ne rrugen Badra. Te gjitha keto i beja une, dhe keto jane histori per te treguar. Te shkruaje se si e katranosa ate batakçiun e dyqanit te qymyrit. Ate mo, Maksut Qenefin, qe ngacmonte grate e lagjes. Pse ben sikur nuk mban mend? E zura nga palltoja e zeze dhe e rrotullova derisa u plas sheshit.

Pastaj nisen guret. Nane e zeze. Obobo i ziu Maksut. U be me keq se epiteti qe i kishin vene grate per shkakun se perpara se te hapte dyqanin e qymyrit pastronte gjirizat e lagjes me nje karroce te vjeter. Ai Maksut Qenefi as u duk me te merrte paret per qymyrit qe u kishte dhene veresie grave te Badres. Ate dite gjitha grate e lagjes u gezuan se nuk do te paguanin me asnje metelik. Se keshtu u thoshte lekeve Sili i Zef Prekes, qe me mesoi si tia punoja ate rreng Maksut Qenefit. Sili mblodhi ca leke tek grate e tjera e mi dha mua duke me thene se sa t’ja japim atij kopukut ziosh te qymyrit, qe i shihte grate me sy pushti, me mire t’i marresh ti, qe na e hoqe qafe se ai kerkonte diç me shume se haku i qymyrit.

Dhe e di se per here te pare ne jeten time e kam tymosur me cigaret qe bleva me paret e grave te Badres. Pa le kur shkoja e tymosja balle perballe dyqanit te Maksut Qenefit, i cili hante vehten me dhembe. Pastaj i pagoi para nje polici qe ma beri kurrizin paq e kusurin ti e di… per keto dhe disa zallamahi te tjera me percollen ne kete stalle derrash ketu ne Yzberish. Ja kete te kishe shkruar qe eshte nje histori e vertete e jo ate tregimin per brigadierin plak qe stivoste dërrasa heroikisht ne Zall te Kirit, ku dielli te pervelonte ne vere e murlani te thante ne dimer. Ate tregim per nje komunist matuf, qe te dhemb koka kur e lexon…

– Do te me mesosh se ç’eshte jeta e si shkruhen librat?
– Une nuk mesoj njeri. Une vetem tregoj jeten time. Ty a te ka qelluar te flesh ne mullare?
– Jo.
– Po te te ndjeke njerku e tasi i makaronave te Dades te te derdhet neper shkalle nga tmerri i ikjes.
– Jo.
– Po te te rrahin si qen i Sallahanes tek Ura e Bunes?
– Jo.
– Po te te lene pa ngrene e te hash lakra te gjalla tek Ara e Pashes, si nje gomar pa zot?
– Jo.
– Po ndonje fjale tjeter veç fjales “jo” a di?

Heshten qe ra per disa minuta e prisha une me nje ton pendimi.
– Tonino me fal!
– Perse te te fal?
– Se te kam braktisur kaq kohe. Te kam lene te vetmuar.
– He mo, s’ka gje. Sa prind ne bote i lene femijet rrugeve.

– Me vjen per te qare, – i thashe. – Se e verteta eshte se te dua shume. Sa here shoh tim bir, qe eshte dhjete vjeç, me shkon mendja tek ti. Ai vishet mire e bukur, ka shtepi te ngrohte, ndersa ti mbete e mbete me keto rroba te vjetra udheve te botes.

Zgjata doren per ta perkedhelur por ndjeva qe dora ime mbeti ne ajr. Megjithese isha ne nje gjendje ku nuk po kuptoja ç’po ndodhte, vazhdoja te jetoja me idene se kisha nje partner ne bisede. Here-here me behej sikur flisja me vehte. Mirepo zeri i Toninos sikur mi largonte dyshimet e nje bisede imagjinare.

– Do te me lesh te bej shoqeri me djalin tend?
– Jo Tonino, mos ma kerko kete… Ti mund ta besh ate si vehten, anarkist e rebel…
– Kur ti mendon keshtu per Toninon e shkrete, u nxeh hija ime, kush e di ç’mund te thone te tjeret?!
– Une te thashe, me fal Tonino!
– Ç’te te fal more derezi e punezi. Te te vije turp nga vehtja pa per mua rrofshin mullaret. Bota kurr nuk do te mbetet pa mullare e pa strehe varfanjakesh.
– Me vdiqe me ato mullaret e tu…Te kam thene, e madje po ta them dhe tani, eja ne apartamentin 15 te rruges Hajdar Hidi dhe trokit pas ores 11 te nates.

Une gjithnje fle i fundit.
– Fshehurazi nuk vij!
– Pse, si thua ti…Te ngre pallatin ne kembe e te ve tellallin “Ngrihuni se erdhi Tonino Badra!”. Hajde te degjosh Xhevatin ne mbledhjen e Frontit pastaj.
– Ashtu me pelqen. Po ti mos i tharto turinjt se nuk vij. Po nuk me deshe ti, nuk te dua dhe une. Ika…
– Prit, ku iken Tonino? Te lutem qendro! – ju luta me nje ton pajtues.

Ndersa nga nje hapsire me erera fishkelluese si nga thellesia e nje pusi degjova zerin e tij qe behej gjithnje e me shume metalik e me frekuenca te ulta.

– Mos te kane plasur syte, or babam. Nuk e sheh se kush po vjen perballe?
– Nje polic. E ç’rendesi ka nje polic. Ne fund te fundit ç’pune ka ai me ne?
– Me ty mbase jo, foli gjithe mllef Tonino, ndersa mua, vazhdoi ai, po me pa me mbertheu… Pa, pa, pa ç’jane keta policet. S’i shoh dot me sy.

Kafshe fare jane.

– Ka edhe djem te mire, i thashe per ta zbutur.
– Çfare thua more. Policin edhe kur e ke baba, polic eshte.
Edhe ti po te beheshe polic do te qelloja me gure. Ika. Pa, pa, pa, keta policet!
Heshti ca. Nderkohe qe nisi t’i binte asfaltit me majen e kepuces se shqyer, si neper dhembe shtoi:
– S’i shoh dot me sy. Te gjithe si Maksut Qenefi jane!

– Tonino, Tonino! – thirra une ne thellesine e pusit te hapsires por bashkebiseduesi im ishte zhdukur. Ndjehej vetem era qe fiskonte e te ndillte nje gjendje trishtimi.

Me duhej sikur isha ne nje bote ireale.
Sikur po flisnja e grindesha me eren!

SHKRUAJ NJË KOMENT